Zdarzyło się w ostatnią sobotę nad pd. Anglią. O godz 18.30 robię ostatni tego dnia lot hangarowy na skrzypiącym ASK-13. W ciągu dnia mocno wiało (do 12 m/s), podstawy wysokie, słonecznie, z dobrą termiką. Kiedy startowałem, wiatr osłabł do 8-10 m/s i niebo już było całkiem bezchmurne. Ale dwa szybowce jeszcze krążyły. Na wyciągarce udało się zrobić 1700 stóp, po czym żwawo ruszyłem nad jedyną w okolicy kępę drzew. Tam znalazłem jedynie duszenia i po chwili przymierzałem się do robienia kręgu. Na pozycji z wiatrem przy 1000 stóp dostałem noszenie. Początkowo słabe i poszarpane, wkrótce osiągnęło stabilne 2 a potem 3 m/s. Wykręciłem się bez trudu na 3500 stóp, a jestem pewny, że osiągnąłbym 4000. Postanowiłem wracać, bo znosiło mnie w ATZ. Przy czym jak ostatni osioł zapomniałem, że jestem dobre 1500 stóp ponad granicą strefy. Po drodze, co chwila wpadałem w noszenia. W końcu musiałem zejść na hamulcach, bo czekali już tylko na mnie z zamknięciem hangaru.
Co to za zjawisko? Może tylko dla mnie było niezwykłe. Ale trzeba wziąść pod uwagę angielskie warunki, gdzie 2 m/s to już b. przyzwoite noszenie a podstawy rzadko przewyższają 3000 stóp.
Z sondażu aerologicznego wynika, że dla południowej Anglii była termika bezchmurna do wys. ok. 1500m i była szansa na falę inwersyjną. Jeżeli noszenie się usilało ze wzrostem wysokości i zanikała turbulencja, to prawdopodobnie była to fala inwersyjna
Dziekuję za podpowiedź. Faktycznie wygląda na to, że załapałem się na wieczorną falę inwersyjną. Na dodatek była to moja pierwsza termika w locie solo :). Zupełnie niespodziewana. I od razu fala. Super. Teraz żałuję, że nie polatałem wyżej i dłużej. Niechby sobie poczekali, a co.